Ale przejdźmy do konkretów.
To był rok pod znakiem rozwoju, im więcej tym lepiej, duuużo zdjęć (choć jak dla mnie i tak za mało), dużo nowych twarzy, milion pomysłów, projektów.
To był też rok podróży, jak co lato – do miasta moich marzeń, mojego miejsca na ziemi – do Paryża. Tym razem nie samotnie, a z Przyjaciółką i sympatycznym brytyjczykiem imieniem Ryan.
Miesiąc spędzony w domu mojego Brata przywrócił mi siły do działania, dał odetchnąć i ukoić nerwy, a po powrocie zrobić kolejny krok naprzód.
To był też rok złamanych serc, głupich decyzji i „niewiemczegochcenia”. Jednak wyszliśmy z tego cało, posklejani i odkurzeni. Pacjent wraca do zdrowia.

A więc podsumowując fotograficznie:

Rok zaczął się od ciebie. Śpij słodko…

fot. M.Popławski

fot. J. Rusiniak (portfolio)

Uczestniczyłam w kilku sesjach, dla odmiany z drugiej strony obiektywu. Dobrze czasem poćwiczyć modelkowanie, jednak zdecydowanie wolę trzymać aparat w rękach podczas sesji.
Poza tym miała miejsce jeszcze jedna, specjalna sesja, całkiem niedawno. A specjalna, bo pierwsza Nasza, która nie polegała na samych wygłupach i na prawdę zaowocowała w fajne zdjęcia…
No dobra, trochę wygłupów musi być.

No i moje życie, miłość, pasja i oddychanie, czyli fotografia.
Zrobiłam podsumowanie prac z całego roku, najważniejsze sesje komercyjne i prywatne. Trochę tego było.
Dziękuję za pomoc wszystkim, cudownie się z Wami współpracowało.

Poza tym wszystkim był jeszcze wspomniany Paryż…

Czas pędzi tak nieubłaganie, że mnie przeraża. Z każdym rokiem mam trochę więcej samoświadomości, coraz bardziej wiem, czego chcę i do czego dążę.
Rok miniony był dla mnie jeszcze pełen niespodzianek, jednak na obecny mam już całkiem niezły plan. I myślę, że się uda.
Przede wszystkim chcę zrobić ogromny krok naprzód w kwestii mojego portfolio. Jeszcze lepiej, więcej, dokładniej, ciekawiej, więcej duszy i emocji…
Chciałabym też w końcu założyć firmę, zabieram się do tego już od dłuższego czasu – pora zrealizować plan.
Z pewnością w tym roku dojdzie do skutku moja odkładana z różnych przyczyn wystawa.
Marzy mi się również edytorial dla czasopisma o tematyce fashion/foto/lifestyle.
Ale przede wszystkim, na pierwszym miejscu tej listy i absolutnie priorytetowo – chcę być szczęśliwa i niczego nie żałować.

Czego i Wam wszystkim życzę w Nowym Roku.

Było szaleńśtwo i nastał spokój, był gorzki smak, była łza i było cicho. Czas nie leczy ran, czas nie goi, czas tworzy blizny – po kulach, sztyletach, granatach – które nigdy nie przestają boleć.
Może ja po prostu za mało się uśmiecham, za mało mi błyszczą oczy.
Za mało się staram…?

Po powrocie już wszystko poleciało jak lawina. Chora i wkurzona, przywalona studiami, ponownie chora i jeszcze bardziej wkurzona, a teraz na etapie podwójnego przywalenia studiami.
W międzyczasie objawił się jeszcze kurs francuskiego, na którym mi cholernie zależało, jednak jak wspomniałam życie mi nie sprzyja, więc sporo udało mi się opuścić i chyba nie ma dla mnie większego sensu ciągnięcie tego dalej w tej chwili. Wrócę do tego po tym roku albo (co bardziej prawdopodobne) po zrobieniu licencjatu.

Byłam przez ostatnie miesiące trochę nieaktywna fotograficznie, ale pora się za siebie zabrać. Jutro mała sesja na rozgrzewkę i do pracy wracam z jeszcze większym zapałem, niż wcześniej.
I dokończę wreszcie planowanie wystawy, przerwane moim paskudnym choróbskiem. Nie, to nie była świńska grypa.

Paryż 2009 z przewspaniałą ekipą – nieokrzesane dziecko szczęścia V oraz uroczy Ryan który przyjechał do nas z UK.

Tam jest moje miejsce na świecie. Tam chciałabym się gubić każdego dnia, każdej godziny, każdej minuty.
Nie mogę się doczekać. 

A tak oprócz tego, to dzięki przewspaniałej June - która jest zarówno inspiracją fotograficzną, jak i muzyczną – odkryłam coś niesamowicie pięknego. Głos lepki jak miód, fortepian i elektronika. Płyta nieco ciężka, łączy ze sobą momentami skrajne przeciwieństwa. Anja Plaschg uwodzi swoim głosem, powoli i delikatnie, by po chwili zacząć skrzeczeć papuzim krzykiem w akompaniamencie fortepianu i specyficznej elektroniki.
Polecam z całego serca.

Wtapiam się w fotel, kiedy tego słucham.
Za chwilę przyjdzie mi na ratunek jedna z moich modeleczek i jej wino domowej roboty, więc wieczór będzie dobry.

Dobranoc, kochani.